Definicja Wizygoci (Szukaj)

Wizygoci (Goci Zachodni, Terwingowie) - lud germański, odłam GotówGoci - (u Pliniusza Starszego Gutones; u Tacyta Gotones) jedno z największych i najważniejszych plemion wschodniogermańskich. Wywodzili się prawdopodobnie z Gotlandii, zwanej przez Jordanesa Scandzą. Opuścili swe skandynawskie siedziby, jak mówią podania, na trzech okrętach pod wodzą Beriga, by po pobycie nad dolną Wisłą (Gothiscandza) i wędrówce w górę Wisły i Bugu (ślady wędrówki to archeologiczne kultury: oksywska i wielbarska) dotrzeć w końcu II wieku na stepy nadczarnomorskie, gd...
[click for more]
. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki BibliiBiblia (z gr. lp biblion - księga, lm biblia - księgi), Pismo Święte, jest zbiorem ksiąg żydowskich i chrześcijańskich, które uznawane są za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne religijne znaczenie zarówno dla judaizmu jak i wyznań chrześcijańskich....
[click for more]
przetłumaczonej przez Wulfilę na gocki).

Spis treści

Wczesne dzieje

Pierwsze przekazy traktujące Wizygotów jako osobny lud odwołują się do roku 268, w którym najechali oni cesarstwo rzymskie i opanowali Półwysep Bałkański. Zdobyli prowincje Pannonia i Illyricum, a nawet zagrozili samej ItaliiItalia – kraina geograficzna i historyczna położona na Półwyspie Apenińskim, o obszarze zmiennym w czasie. W V w. p.n.e. oznaczała tylko jego południową część, w III w. p.n.e. natomiast wszystkie tereny podległe Rzymowi. Za czasów Juliusza Cezara teren rozciągający się od Cieśniny Meseńskiej do rzeki Rubikon. Wtedy za jej część jeszcze nie uważano Galii Przedalpejskiej leżącej w dolinie rzeki Pad oraz Ligurii. Ale około 27 p.n.e., za panowania Augusta, Italia już sięgnęła do p...
[click for more]
. Zostali jednak pokonani latem tego samego roku w bitwie przy dzisiejszej granicy włosko-słoweńskiej oraz w bitwie pod Naisuss (dzisiejszy Nisz), dwa miesiące później.

W ciągu następnych trzech lat zostali wyparci za DunajDunaj (niem. Donau, słow. Dunaj, węg. Duna, chorw. i serb. Dunav, buł. Дунав, rum. Dunăre, ukr. Дунай) - druga co do długości po Wołdze rzeka w Europie....
[click for more]
w ramach kampanii wojskowych imperatorów Klaudiusza II Gockiego i Aureliusza. Utrzymali jednak DacjęDacja - kraina historyczna w Europie południowo-wschodniej (w przybliżeniu na obszarze dzisiejszej Rumunii). Od północy była ograniczona Karpatami, od wschodu rzeką Prut, od południa dolnym Dunajem, od zachodu początkowo środkowym biegiem Dunaju, a od I wieku naszej ery - rzeką Cisą....
[click for more]
, którą Aurelian ewakuował w 271.

Wizygoci osiedlili się w Dacji oraz przyjęli arianizm, który zakładał, że Jezus nie jest jednością z Bogiem w Świętej Trójcy, tylko osobnym istnieniem stworzonym przez Boga. To przekonanie było wbrew głównym dogmatom katolicyzmu, najpopularniejszego odłamu chrześcijaństwa w IV i V wiekuX wiek p.n.e. IX wiek p.n.e. VIII wiek p.n.e. VII wiek p.n.e. VI wiek p.n.e. V wiek p.n.e. IV wiek p.n.e. III wiek p.n.e. II wiek p.n.e. I wiek p.n.e. I wiek II wiek III wiek IV wiek V wiek VI wiek VII wiek VIII wiek IX wiek X wiek XI wiek XII wiek XIII wiek XIV wiek XV wiek XVI wiek XVII wiek XVIII wiek...
[click for more]
. Iberyjscy Wizygoci wyznawali arianizm do 586, kiedy król Recaredo I przyjął katolicyzm. Rola arianizmu w królestwie Wizygotów jest opisana w haśle Leowigild.

Pozostali w Dacji do 376...
[click for more]
, kiedy jeden z ich wodzów, Fritigern, poprosił rzymskiego cesarza WalensaWalens Flavius Valens (328 – 9 sierpnia 378) - cesarz rzymski od 364 roku. Przyrodni brat Walentyniana I, który przekazał mu rządy we wschodniej części cesarstwa. Zwolennik arianizmu. Poległ w stoczonej z Wizygotami bitwie pod Adrianopolem....
[click for more]
o pozwolenie na przeniesienie się na południowy brzeg Dunaju. Mieli nadzieję schronić się tam przed HunamiHunowie – jeden z trzech najważniejszych ludów Wielkiego Stepu. Był to koczowniczy lud pochodzenia tureckiego wywodzący się ze wschodnich terenów Azji Środkowej. Zaistnieli oni we wschodniej części Wielkiego Stepu, a następnie niektóre ich plemiona i ordy przeniosły się na zachód. Według dawnej, obecnie zaniechanej teorii, od Hunów wywodzić się mieli Węgrzy, a nawet Finowie i Estończycy (wszystkie trzy to narody ugrofińskie). Hunowie charakteryzowali się doskonałym opanowaniem jazdy...
[click for more]
, którzy nękali ich w Dacji. Bez rzymskiej pomocy nie byli jednak w stanie przeprawić się przez szeroką rzekę. Walens, któremu chodziło głównie o powiększenie liczby swoich wojsk, pomógł Wizygotom w zasiedlaniu nowych terenów, obiecał ziemię uprawną, racje zboża i ochronę armii. Fritigern w zamian zobowiązał się do zasilania armii rzymskiej wizygockimi wojownikami.

Wojna z Walensem

Selekcja Gotów podczas przekraczania Dunaju była okrutna - zostawiono na pastwę Hunów słabych, starych i schorowanych. Ci, którzy przekroczyli rzekę, mieli mieć skonfiskowaną broń, jednak urzędnicy rzymscy zostali przekupieni i broń została w rękach Wizygotów.

Już rok później południowy brzeg Dunaju został dotknięty niewyobrażalnym głodem, a Rzym nie zapewnił Wizygotom ani obiecanych ziem, ani pożywienia - Goci zgromadzeni zostali na terenach tymczasowego przesiedlenia, często porównywanych do obozów koncentracyjnych z czasów II wojny światowej. Zboża wystarczyło tylko dla rzymskiego garnizonu, więc Wizygoci zmuszeni byli głodować. Zaproponowano im jednak ponurą alternatywę - handlowanie dziećmi za psie mięso. Kiedy Fritigern poprosił Walensa o pomoc, ten odpowiedział mu, że jego ludzie mogliby znaleźć pożywienie i handlować w odległym mieście Marcianopolu. Nie mając innego wyboru, Wizygoci odbyli długi marsz śmierci przez Bałkany, grzebiąc chorych i starych po drodze. Kiedy w końcu dotarli do Marcianopolu, garnizon miejski odmówił im wstępu.

Zdesperowani Wizygoci zdecydowali się na bunt. Zaczęli łupić rzymskie miasta i niszczyć garnizony. Walens, który właśnie wrócił z wojny z PersjąPersja – kraina historyczna w Azji Południowo-Zachodniej oraz państwo, które w 1935 zmieniło swą nazwę na Iran. Starożytność Achemenidzi ...
[click for more]
natknął się na wojska Wizygotów pod AdrianopolemEdirne (dawniej Adrianopol) to miasto w europejskiej części Turcji, przy ujściu rzeki Tundża do Maricy, w pobliżu granicy z Grecją. Historia Miasto zostało założone w II wieku n.e. przez cesarza rzymskiego Hadriana jako Hadrianopolis. Było wówczas rzymskim ośrodkiem administracyjnym. W 378 roku rozegrała się w jego pobliżu bitwa, w której Goci rozgromili armię rzymską i zabili cesarza Walensa. W okresie bizantyjskim Adrianopol był stolicą prowincji Macedonia....
[click for more]
. 9 sierpnia 378...
[click for more]
rozpoczęła się bitwa. Kierując się fałszywymi przesłankami, Walens nie miał pojęcia o prawdziwej liczebności Wizygotów. Germanie, wykorzystując sierpniowe upały, podpalili pole walki i otoczyli rzymską piechotę, dokonując na niej prawdziwej masakry. W trakcie bitwy zginął sam cesarz.

Wojna Alaryka I

Nowy cesarz, Teodozjusz I, zawarł pokój z Fritigernem w 379 r. Pozostał on nienaruszony aż do śmierci Teodozjusza w 395...
[click for more]
roku. Wtedy to tron wizygocki przejął sławny Alaryk I, a po Teodozjuszu dziedziczyli Arkadiusz na wschodzie i HonoriuszHonoriusz (384-423) Honorius, Flavius Augustus Honorius, syn Teodozjusza (Theodosius) i Aelii Flaccili. Cesarz rzymski od 394 do 423 roku. W 404 roku przeniósł pałac cesarski do Rawenny. Za jego panowania, w 410 roku miasto Rzym po raz pierwszy od 800 lat został najechane przez barbarzyńców pod wodzą Alaryka. Prowadził wojny z licznymi uzurpatorami do tytułu cesarza. Zmarł w 423 roku zostawiając cesarstwo o wiele słabsze i mniejsze....
[click for more]
na zachodzie.

Przez piętnaście następnych lat niewielkie konflikty były przeplatane momentami niestabilnego pokoju. W końcu, kiedy rzymskie legiony zmasakrowały rodziny trzydziestu tysięcy barbarzyńców służących w rzymskiej armii, Alaryk wypowiedział Rzymowi wojnę. Wraz z armią Wizygotów runął na Italię. Dwukrotnie bezskutecznie próbował zdobyć Rzym, aż w końcu za trzecim razem - 24 sierpnia 410...
[click for more]
r. - barbarzyńcy wdarli się do miasta. Pomimo że Rzym nie był już wtedy oficjalną stolicą imperium, jego upadek poważnie zachwiał fundamentami cesarstwa.

Wizygoci w Akwitanii i Iberii

Po złupieniu Italii Wizygoci udali się do Galii. Założyli tam królestwo ze stolicą w Tuluzie. Poza południową Galią obejmowało ono również łańcuch PirenejówPireneje - łańcuch górski znajdujący się w północno-zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego. Najwyższy szczyt Aneto (3404 m n.p.m.) Pireneje powtały w czasie orogenezy alpejskiej, zbudowane są ze skał krystalicznych i osadowych. Góry te stanowią naturalną granicę pomiędzy Francją i Hiszpanią, a w ich części znajduje się małe państwo Andora....
[click for more]
i znaczną część Półwyspu Pirenejskiego. Po klęsce zadanej im przez króla Franków, ChlodwigaChlodwig I (ok. 466 - 27 listopada 511) był władcą Franków, synem Childeryka I i Basiny. Ten chyba najsłynniejszy z merowińskich władców król objął władzę w 481 roku, po śmierci ojca. Pokonał pretendentów do tronu Ragnachara i Chararicha. Po śmierci króla Wizygotów Euricha w 485 roku, wyprawił się do północnej Galii, gdzie rezydował Syagriusz. Podbił jego państwo, a zbiegłego Syagriusza kazał wydać, a następnie stracić....
[click for more]
w 507...
[click for more]
, wycofali się z Akwitanii (z wyjątkiem pd.-zach. skrawka, tzw. Septymanii), zatrzymując tereny hiszpańskie (w czym pomógł im Teodoryk...
[click for more]
, król OstrogotówOstrogoci - jedno z plemion germańskich. Królowie ostrogoccy nad Morzem Czarnym - Amalowie Gept Hulmul Augis Amal Hisarna Ostrogotha Hunuil Athal Achiulf Geberyk Hermanaryk ...
[click for more]
). Oddzieleni od Franków Pirenejami, nie musieli się ich obawiać, tym bardziej, że państwo Franków przeżywało okres rozbicia dzielnicowego. Zagrożeniem dla Wizygotów stało się natomiast cesarstwo wschodniorzymskie. Cesarz Justynian I WielkiJustynian I Wielki, Iustinianus Flavius (właśc. Petrus Sabbatius) (ur. 11 maja 483 - zm. 13 listopada 565) - cesarz bizantyjski w latach 527-565....
[click for more]
usiłował przywrócić mu dawną świetność. Jego wojska, które w latach 30. VI wieku zniszczyły państwo Wandalów w Afryce Północnej, a potem państwo Ostrogotów w Italii, wylądowały na wschodnich wybrzeżach Półwyspu Iberyjskiego. Wizygotom udało się wyprzeć je dopiero w 625 roku. Po przyłączenia państwa Swebów Wizygoci zostali panami całego półwyspu z wyjątkiem niewielkiego, górzystego terytorium u wybrzeży Zatoki Biskajskiej, na którym żyli Baskowie.

Wielkim problemem wewnętrznym państwa Wizygotów było ułożenie stosunków z ludnością galo-rzymską, która przeważała liczebnie i kulturowo nad Wizygotami. Germańscy władcy początkowo zrazili miejscową ludność, żądając od niej aż dwóch trzecich domostw i gruntów (Teodoryk zadowolił się w Italii jedną trzecią). Tak jak Ostrogoci dążyli jednak do usuwania różnic między starymi i nowymi mieszkańcami. I tak jak w przypadku państwa Teodoryka na przeszkodzie stanęły przede wszystkim względy religijne (ludność miejscowa była katolikami, a Wizygoci arianami). Także potencjalni wrogowie Wizygotów (cesarstwo wschodniorzymskie, Frankowie, a nawet Swebowie, z którymi często popadali w konflikty) byli katolikami. Rodziło to poważne zagrożenia.

Utrzymanie państwa w całości było w tych warunkach trudne, tym bardziej że poszczególne prowincje wykazywały tendencje separatystyczne.

Bardzo udane było dwudziestoletnie panowanie Leowigilda (566-586), który umocnił państwo. Władca ten dbał m.in. o zewnętrzny prestiż: nosił insygnia królewskie, koronował swego syna i następcę, Rekkareda, królewską koroną, bił monety z własnym wizerunkiem. Zmodyfikował i uporządkował prawo Definicje prawa Prawo ze względu na wielość opinii jest pojęciem wyjątkowo trudnym do zdefiniowania. Dla potrzeb encyklopedii przedstawiamy kilka głównych koncepcji pojęcia prawa. W spojrzeniu pozytywistycznym prawo jawi się jako zespół norm prawnych regulujących stosunki społeczne. Koncepcje prawno naturalne podkreślają służebną rolę prawa stanowionego przez państwo w stosunku do prawa naturalnego....
[click for more]
, zezwalając np. na małżeństwa mieszane (gocko-rzymskie). Zrównał wszystkich mieszkańców wobec prawa. Basków chciał nakłonić do osiadłego trybu życia, budując im miasto Victoriacum (dziś Olite w NawarzeNawarra (hiszp. Navarra, fr. Navarre, po baskijsku Nafarroa) to kraina historyczna w zachodniej części Pirenejów na pograniczu Hiszpanii i Francji. Nawarra obejmuje część Kraju Basków. Obecnie część hiszpańska tworzy region autonomiczny Navarra, a francuska departament Pyrénées Atlantiques....
[click for more]
).

Starszy syn Leowigilda, Hermenegild, ożenił się z księżniczką frankijską, Ingundą, i przeszedł na katolicyzm. Wtedy ojciec oddalił go od dworu. Syn zbuntował się i wszedł z ojcem w otwarty konflikt. Niektórzy historycy uważają, że Hermenegild najpierw odseparował się od ojca i założył niezależne państewko ze stolicą w Sewilli, a później zmienił wiarę.

Kiedy Hermenegild porozumiał się z cesarstwem wschodniorzymskim, ojciec wszczął przeciw niemu wojnę. Pokonany i skazany na wygnanie Hermenegild zginął w Tarragonie, pewnie nie bez wiedzy ojca. Żona z synami pozostała u wschodnich Rzymian. Te wypadki zmieniły króla. Najpierw rozpoczął prześladowania katolików, później wszelkimi sposobami, nawet naginając doktrynę arian, starał się ich przyciągnąć do swojej wiary.

Nawrócenie na katolicyzm i walka z muzułmanami

Syn Leowigilda, Rekkared (586-601...
[click for more]
), zdawał sobie sprawę, że bez katolicyzmu nie utrzyma państwa. Przeszedł więc na wiarę katolicką i potępił arianizm. Proces katolicyzacji kraju przebiegł bardzo szybko. Tylko miejscowi Żydzi pozostali poza katolicyzmem, co naraziło ich na prześladowania. Ułatwiło to później Arabom podbój państwa Wizygotów, ponieważ Żydzi witali ich jak wyzwolicieli (muzułmanie byli wówczas tolerancyjni dla chrześcijan i Żydów).

Podbój ten rozpoczęła wyprawa rekonesansowa Tarika ibn Zijada (od jego imienia pochodzi nazwa Gibraltar - Dżebel Tarik, "Skała Tarika"). Latem 711 roku ruszyła wyprawa 7000 wojowników muzułmańskich, którzy 23 lipca23 lipca jest 204. (w latach przestępnych 205.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 161 dni. // ...
[click for more]
pod Jerez de la Frontera (obecnie w prowincji KadyksKadyks (hiszp. Cádiz), miasto w płd.-zach. Hiszpanii, w regionie Andaluzja, stolica prowincji Kadyks - 155 tys. mieszk. (1994). Położone na półwyspie oddzielającym odnogę Zatoki Kadyksu od Oceanu Atlantyckiego. Miasto portowe i handlowe, stocznia, przemysł metalowy i spożywczy. Szkoły wyższe, muzea, znany ośrodek turystyczny....
[click for more]
) rozgromili wojska Roderyka (zobacz Bitwa nad rzeką Guadelete). Państwo wizygockie przestało istnieć. Podbój Hiszpanii trwał jeszcze kilka lat, lecz opór miał charakter wyłącznie lokalny. Na nie opanowanych przez muzułmanów terenach przez kilka lat (711-714?) panował król Agila (jego imię przetrwało na monetach, brak zapisków w kronikach), a potem Ardo (praktycznie nic o nim nie wiadomo).

Podkreśla się, że biskupi katoliccy popierali władców wizygockich i ułatwiali wewnętrzne przemiany. Najsłynniejszy z nich to Izydor z Sewilli, autor wielu wybitnych dzieł.

Zobacz też

  • historia Hiszpanii, przyczyny upadku zachodniego cesarstwa rzymskiego, władcy Wizygotów.
Wizygoci
Tresc udostepniana na licencji 'GNU Free Documentation License'.

Cache: OK - (Cache Hit) | Exec Czas: 0.149 | INTLinks: 88

Contakt: info AT definicja DOT com

"Goci nad Wisłą"
"historia Wizygotów"