Definicja Senat rzymski

Senat rzymski to najwyższe ciało ustawodawcze starożytnego Rzymu, a w czasach republiki także w dużym stopniu wykonawcze.

Senat w czasach republiki składał się ze 100 senatorów. Byli oni wybierani spośród dorosłych mężczyzn pochodzących z tzw. rodów senatorskich - czyli najbardziej wpływowych i najzamożniejszych rodzin rzymskich. Nowych kandydatów proponował cenzorCenzor (censor – l.mn. censores) – urzędnik w republikańskim Rzymie wybierany wraz z kolegą (cenzorów było dwóch) na okres 18 miesięcy raz na 5 lat, przez komicja centurialne. Urząd cenzorów powołano w 443 r. p.n.e. i początkowo wybierano ich w nieregularnych odstępach, wynoszących od trzech do dwunastu lat....
[click for more], a zatwierdzał ich cały senat. Stanowisko senatora było dożywotnie, chyba że dany senator splamił się hańbą i został przez senat wykluczony ze swojego składu. Senatorowie ginęli też nierzadko w walkach frakcyjnych. W samym senacie decyzje zapadały na ogół demokratycznie, tj. poprzez jawne głosowania polegające na przechodzeniu (lub nie) przez linię narysowaną na posadzce Senatu. W trakcie niektórych ważnych głosowań dochodziło do przepychanek, czy też do zmuszania siłą opornych senatorów do przechodzenia na właściwą stronę.

Każdy senator miał prawo do jednego wystąpienia w danej sprawie. Zgodnie z prawem nie wolno mu było przerywać, o ile sam nie przestał wygłaszać swojej mowy. Miał też prawo, zanim przeszedł do rzeczy, mówić o czym chciał i jak długo chciał. Było to wykorzystywane czasami do blokowania obrad poprzez niekończące się przemówienia, w trakcie których koledzy "głoszącego" senatora prośbą lub groźbą "organizowali" poparcie dla projektów, które chcieli przeforsować.

W senacie tworzyły się rozmaite frakcje, niektóre z nich trwałe a inne tylko dla poparcia jednego projektu. W systemie politycznym republiki istniały dwie stałe partie zwane optymatami (rodzaj konserwatystów) oraz popularami (rodzaj radykalnej lewicy). Podział ten miał swoje odbicie w senacie.

Senat mógł obradować tylko w miejscu inaugurowanym, czyli konsekrowanym przez augurów na drodze auspicjów...
[click for more]. Stały budynek posiedzeń, kuria, miał taką konsekrację, ale miały ją też rzymskie świątynie. Stąd tez posiedzenia senatu zwoływano niejednokrotnie w którejś ze świątyń, co przeważnie miało swoje znaczenie polityczne. Wyjątkiem była świątynia Westy Westa (łac. Vesta) to w mitologii rzymskiej bogini ogniska domowego i państwowego. Jedno z najważniejszych bóstw rzymskich. Kult Westy miał rodowód praindoeuropejski. Jest to przypuszczalnie jedno z najstarszych bóstw europejskich. Odpowiednikiem w mitologii greckiej jest (tożsama z Westą) Hestia....
[click for more], która nie miała konsekracji i senat nie mógł się tam zbierać.

W gestii senatu za czasów republiki było:

przydzielanie prokonsulom ich prowincji
zarządzanie budżetem republiki
zawieranie i zrywanie sojuszy politycznych
deklarowanie wojen
ogólna kontrola nad armią
stanowienie prawa
sądzenie członków rodzin senatorskich

Po ustanowieniu cesarstwa znaczenie senatu stopniowo malało, aż stracił on całkowicie znaczenie polityczne a wybór na Senatora stał się tylko swojego rodzaju nobilitacją.

Swoje senaty posiadały też municypia (zaanektowane miasta) i kolonie (miasta założone przez obywateli rzymskich).

Kategorie stron: Starożytny Rzym