|
Definicja Kampania na Missisipi (Szukaj)
|
Kampania na Missisipi - szereg bitew o panowanie nad doliną rzeki Missisipi podczas wojny secesyjnej w Ameryce Północnej, od lutego 1862...
PodłożePodczas wojny domowej w USAStany Zjednoczone Ameryki (The United States of America, w skrócie USA) - państwo położone w środkowej części Ameryki Północnej. Warunki geograficzne Położenie: USA leżą w Ameryce Północnej, granicząc z Kanadą od północy i Meksykiem od południa; od wschodu granicę kraju stanowi Ocean Atlantycki, a od zachodu Ocean Spokojny. Obszar: całkowity: 9,6 mln km2 lądu: 9,2 mln km2 wodny: 470 tys. km2 Uwaga: dane dotyczą jedynie 50 stanów i okręgu stołecznego... Bój w delcie MissisipiDo pierwszego starcia na Missisipi, nie zaliczanego do kampanii na rzece, doszło w jej delcie. Od początku wojny Unia rozpoczęła blokadę morską skonfederowanych stanów południowych w celu uniemożliwienia handlu morskiego z nimi. W nocy z 11 na 12 października 1861, duży slup... Jednostki te zostały zaatakowane przez konfederacki żelazny taranowiecTaranowiec (ang. ram) - dawna klasa okrętu wojennego o napędzie parowym, którego podstawowym przeznaczeniem było niszczenie okrętów przeciwnika przez taranowanie (uderzanie własnym dziobem w okręt w celu jego uszkodzenia i zatopienia). Była to klasa nieliczna i niejednolita, wyróżniana głównie w latach 60. XIX wieku.... Pierwszy etap kampaniiUtworzenie Flotylli ZachodniejPlanując opanowanie Missisipi od północy, od sierpnia 1861... Trzon flotylli Unii utworzyło 9 nowych pancernych kanonierek (ironclads), budowanych w zakładach stoczniowych Jamesa B. Eadsa w St. Louis w stanie Missouri i Mound City. Były one w swojej części nadwodnej w całości przykryte żelazną kazamatąKazamata: 1. Na dawnych okrętach wojennych - zamknięte opancerzone pomieszczenie, w którym znajdowało się działo wraz z obsługą. Kazamaty pojawiły się wkrótce po wprowadzeniu pancerza do konstrukcji okrętów, w latach 60-tych XIX wieku i umieszczone były na burtach lub w nadbudówkach okrętu. Działa umieszczone w kazamatach miały zwykle niewielki kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej (do kilkudziesięciu stopni), oraz jeszcze mniejszy kąt ostrzału w płaszczyźnie pionowej. Mogły więc... Siły konfederatów na Missisipi, z powodu znacznie mniejszego potencjału przemysłowego i możliwości produkcyjnych stanów południowych, składały się jedynie z kilku pojedynczych okrętów pancernych oraz pewnej liczby drewnianych nieopancerzonych i lekko uzbrojonych kanonierek i taranowców, przebudowanych ze statków rzecznych, czasami chronionych warstwową osłoną z grubych desek przetykanych sprasowanymi balami bawełny (tzw. cottonclad). Walki na rzekach Tennessee i CumberlandJesienią 1861 konfederaci wkroczyli do neutralnego wówczas stanu Kentucky, zajmując miejscowość Columbus i wysunięty na północ węzeł kolejowy Bowling Green, na skutek czego stan Kentucky przystąpił do Unii. Konfederaci również zajęli i ufortyfikowali Fort Henry nad rzeką Tennessee i Fort Donelson nad rzeką Cumberland (obie rzeki są sąsiadującymi ze sobą dopływami rzeki Ohio). W grudniu i styczniu 1862 kanonierki timberclads Unii często wpływały na rzekę Tennessee, prowadząc rozpoznanie pozycji konfederatów. 2 lutego 1862 Zachodnia Flotylla rozpoczęła działania bojowe na większą skalę, wpływając z Missisipi na rzekę Tennessee i atakując 6 lutego umocnienia Fortu Henry siłami 7 kanonierek (4 pancernych: USS "Essex", "Carondelet", "Cincinnati", "St. Louis" i 3 timberclads). Fort ten był słabo uzbrojony, obsadzony jedynie przez 100 ludzi i 11 armat. Akcja ta miała być przeprowadzona jako połączony atak z siłami lądowymi gen. Granta, lecz na skutek rozmokniętych po deszczach bagnistych gruntów, siły lądowe nie dotarły na czas. Mimo to, po dwugodzinnej wymianie ognia z flotyllą Foote'a, fort poddał się; na skutek ognia obrońców poważnemu uszkodzeniu uległ "Essex". Po kapitulacji fortu, trzy drewniane kanonierki pod dowództwem porucznika Setha Phelpsa popłynęły w górę Tennessee, rozpoczynając 200-kilometrowy rajd w głąb terenów Konfederacji. Flotylla ta dotarła aż do Florence w stanie Alabama, niszcząc po drodze sprzęt wojenny, przybrzeżne zakłady i towary zgromadzone w magazynach, a także zdobywając 3 statki. 6 dalszych statków spalili konfederaci, nie mogąc ich wycofać. Wśród zdobyczy znajdował się statek "Eastport", będący w trakcie przebudowy na pancerną kanonierkę konfederatów, który po ukończeniu wzmocnił później siły Unii. Po wycofaniu z rzeki Tennessee, flotylla w składzie 4 kanonierek pancernych (USS "St. Louis", "Carondelet", "Louisville", "Pittsburg") oraz 2 timberclads ("Tyler" i "Conestoga"), została użyta 14 lutego do wsparcia ataku na silny Fort Donelson nad rzeką Cumberland. Fort ten obsadzony był przez silny 15-tysięczny garnizon i zbudowany wysoko na zakręcie rzeki, co powodowało, że kontrolował komunikację rzeczną. Podczas intensywnej wymiany ognia z odległości 350 m, dwie kanonierki ("St. Louis" i "Louisville") trafione kilkadziesiąt razy, zostały poważnie uszkodzone, co zniweczyło zamiar minięcia fortu. Oddziały lądowe gen. Granta zdołały jednak na skutek walki flotylli okrążyć fort, przecinając drogę wycofania się obrońców do Nashville. Próba przebicia się konfederatów z fortu 15 lutego nie powiodła się, do czego przyczynił się w dużym stopniu ogień kanonierek. Następnego dnia fort poddał się, do niewoli trafiło ok. 10 000 żołnierzy. Po upadku fortu, siły Unii kontrolowały rzekę Cumberland na całej długości, niszcząc zakłady metalowe Tennessee Iron Works i zajmując 25 lutego Nashville. Na skutek zwycięstw Unii, w obawie przed odcięciem konfederaci opuścili bez walki miasto Bowling Green oraz ufortyfikowaną miejscowość Columbus nad Missisipi, przenosząc obronę w dół rzeki na silnie ufortyfikowaną wyspę "numer 10" (Island No. 10) koło miasta New Madrid. Wyspa leżała na zakręcie rzeki, na niej oraz na przyległym brzegu znajdowały się liczne stanowiska artylerii. Od 16 marca kanonierki Unii oraz łodzie uzbrojone w ciężkie moździerze rozpoczęły ostrzeliwanie umocnień na wyspie, lecz bez większych rezultatów. 4 kwietnia w nocy w czasie burzy, pancerna kanonierka USS "Carondelet" dokonała śmiałego wyczynu przedarcia się w dół rzeki obok wyspy nr 10. Podjęła następnie patrolowanie na odcinku rzeki opanowanym przez konfederatów. 7 kwietnia wyczyn ten powtórzyła kanonierka "Pittsburg", co uczyniło możliwym osłonę przeprawy wojsk Unii gen. Johna Pope na wschodni brzeg rzeki poniżej wyspy nr 10. Wojska te następnie zaatakowały pozycje konfederatów od tyłu i odcięły im drogę odwrotu. Wobec zmienionej sytuacji militarnej, siły na wyspie nr 10 poddały się. W tym czasie 6 kwietnia, drewniane kanonierki "Lexington" i "Tyler", działające w dalszym ciągu na rzece Tennessee, odegrały dużą rolę w zwycięstwie wojsk gen. Granta w bitwie pod ShilohBitwa pod Shiloh – bitwa wojny secesyjnej, która odbyła się między 6 kwietnia i 7 kwietnia 1862, pod miastem Shiloh w stanie Tennessee.... Zdobycie Nowego OrleanuNa początku 1862 roku unioniści postanowili zdobyć Nowy Orlean - jedno z największych miast Konfederacji, położone na południu w pobliżu ujścia Missisipi do Zatoki Meksykańskiej. Z powodu praktycznego braku możliwości dostępu od strony lądu do miasta, otoczonego bagnami i rozlewiskami delty Missisipi, jedyne zagrożenie istniało od strony rzeki, której deltowe ujście (Head of Passes) odległe było o ok. 200 km od miasta. Dlatego na około 170 kilometrze w dół od Nowego Orleanu, rzeka chroniona była przez dwa silne forty: Saint Philip na lewym brzegu i Jackson na prawym. Poniżej fortów, na rzece ustawiono zagrodę z pni drzew oraz zatopionych statków, spiętych łańcuchami. Okręty konfederatów z Flotylli Obrony Rzeki (River Defense Fleet) składały się natomiast jedynie z żelaznego taranowca "Manassas" i kilku rzecznych statków przebudowanych na taranowce cottonclad oraz śrubowej kanonierki morskiej CSS "McRae" i niewykończonej pancernej kanonierki CSS "Louisiana", bez napędu. Po długich przygotowaniach, eskadra okrętów Unii dowodzona przez komodora Davida Farraguta, wydzielona z eskadry blokującej Zatokę Meksykańską, weszła na przełomie marca i kwietnia na Missisipi. Większym okrętom prawie miesiąc zajęło pokonanie niepogłębianych od wybuchu wojny mielizn przy ujściu. Użyty zespół składał się z 4 dużych slupów USS "Hartford", "Richmond", "Pensacola" i "Brooklyn", dużej kanonierki bocznokołowej USS "Mississippi", 2 mniejszych slupów ("Iroquois" i "Oneida"), kanonierki "Varuna" i 9 niewielkich kanonierek typu Unadilla. Wszystkie były nieopancerzonymi parowymi okrętami pełnomorskimi; za wyjątkiem "Mississippi", o napędzie śrubowym. Ponadto, w skład flotylli wchodziło 20 małych szkunerówSzkuner - żaglowiec co najmniej dwumasztowy, noszący na wszystkich masztach ożaglowanie skośne. Przy dwóch masztach, pierwszy jest niewyższy od drugiego. Jeżeli drugi maszt jest niższy to mamy jol albo kecz.... 18 kwietnia 1862 flota Unii rozpoczęła operację przeciw fortom Jackson i St. Philip, rozpoczynając pięciodniowe ostrzeliwanie fortów zza zakrętu rzeki z jednostek moździerzowych. Jeden szkuner został zatopiony ogniem obrońców 19 kwietnia. W nocy na 20 kwietnia dwie kanonierki "Itasca" i "Pinola", pod ogniem obrońców, podjęły próbę przerwania łańcuchów łączących zagrodę, uderzając w nie kadłubami. Próba zakończona została powodzeniem i w zaporze powstała wyrwa. Po kilkudniowym ostrzale fortów, który jednak spowodował jedynie niewielkie zniszczenia, 24 kwietnia // Święta imieniny: Aleksander, Aleksy, Egbert, Erwin, Erwina, Fidelis, Grzegorz, Horacjusz, Horacy i Zbywoj. Międzynarodowy Dzień Solidarności Młodzieży Międzynarodowy Dzień Przeciwko Wiwisekcji Armenia - Dzień Upamiętnienia Ludobójstwa Niger - Dzień Narodowej Zgody ... Nie tracąc czasu na zdobywanie fortów, flota Unii podążyła w górę rzeki, docierając 25 kwietnia pod Nowy Orlean. Nie posiadające umocnień miasto poddało się bez oporu; w ten sposób ważny ośrodek Konfederacji i połączenie najważniejszej arterii komunikacyjnej kraju z oceanem dostały się w ręce Unii. W mieście, konfederaci spalili niewykończony okręt pancerny CSS "Mississippi". 28 kwietnia poddały się osamotnione forty Jackson i St. Philip. Działania na północy - Fort Pillow i MemphisW kwietniu 1862, kiedy na południu trwały walki o dostęp do Nowego Orleanu, 700 km dalej na północ, Zachodnia Flotylla posuwała się w dół rzeki na południe. Na drodze stanął jej Fort Pillow w stanie Tennessee, blokujący dostęp do Memphis. Bez wsparcia wojsk lądowych i posiadając niewiele dział stromotorowych, Flotylla nie mogła jednak skutecznie pokonać pozycji położonych wysoko na brzegu. Od 14 kwietnia jednostki moździerzowe rozpoczęły ostrzał Fortu Pillow. 9 maja nastąpiła zmiana dowództwa flotylli - komodor Andrew Hull Foote, cierpiący na skutek rany odniesionej pod Fortem Donelson, został zamieniony przez komandora ppor. Charlesa Davisa. 10 maja jednostki Flotylli Zachodniej zostały niespodziewanie zaatakowane pod Fortem Pillow przez 8 taranowców konfederackich (cottonclads), dowodzonych przez kapitana Jamesa Montgomery. W starciu, CSS "General Bragg" staranował i zatopił kanonierkę pancerną USS "Cincinnati", a CSS "General Earl Van Dorn" zatopił USS "Mound City", po czym okręty wycofały się pod działa Fortu Pillow. Obie kanonierki, zatopione na płytkiej wodzie, zostały jednak następnie podniesione i wyremontowane. 4 czerwca natomiast Fort Pillow został opuszczony przez konfederatów w obawie przed okrążeniem przez wojska lądowe Unii, które 29 maja zajęły Corinth. 6 czerwca6 czerwca jest 157. (w latach przestępnych 158.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 208 dni. Słońce w tym dniu znajduje się w zodiakalnym gwiazdozbiorze Bliźniąt.... Działania pod VicksburgiemPo zdobyciu Nowego Orleanu, flota morska Farraguta podążyła na północ, w górę Missisipi w celu zdobycia Vicksburga - miasta leżącego nad ostrym zakolem rzeki, na jej lewym wschodnim brzegu, stanowiącego jeden z ważnych węzłów kolejowych łączących wschód z zachodem. Po zdobyciu 8 maja miasta Baton RougeBaton Rouge - miasto w południowej części Stanów Zjednoczonych, stolica stanu Luizjana. Miasto ma 227,8 tys. mieszkańców, a jego obszar metropolitalny 706 tys. mieszkańców (dane z 2000). Leży nad rzeką Missisipi, około 120 km na północny zachód od Nowego Orleanu.... Po ponownym dopłynięciu flotylli pod Vicksburg, 28 czerwca 1862 przed świtem rozpoczął się ostrzał miasta i jego baterii nadbrzeżnych, a główne siły flotylli podjęły próbę przedarcia się w górę rzeki. Wprawdzie 8 okrętów zdołało pod osłoną ognia jednostek moździerzowych minąć umocnienia miasta, lecz mimo to miasto nie zostało zdobyte, a jego uszkodzone baterie nadbrzeżne zostały odtworzone. 1 lipca Flotylla Zachodnia, po zdobyciu Memphis, połączyła się od północy z częścią flotylli Farraguta stojącą powyżej Vicksburga. Samo miasto jednak, pomimo ostrzeliwania go, w dalszym ciągu nie zostało zdobyte. Stało się też jasnym, że nie zostanie zdobyte bez udziału wojsk lądowych. W tym czasie w mieście Yazoo City nad rzeką Yazoo... 24 lipca, siły Unii odstąpiły od Vicksburga z uwagi na ich niewystarczającą liczebność i zmęczenie. Eskadra Farraguta (mianowanego kontradmirałem), wzmocniona kanonierką pancerną USS "Essex" i taranowcem USS "General Sumter" z Flotylli Zachodniej, odpłynęła w dół rzeki. Sama Flotylla Zachodnia wróciła 550 km w górę rzeki do miasta Helena. Południowcy postanowili wykorzystać okazję i opanować miasto Baton Rouge w dolnym biegu rzeki, w celu odzyskania kontroli nad częścią biegu Missisipi. Atak korpusu gen. mjra Johna Breckinridge'a, przeprowadzony 5 sierpnia, miał być wsparty przez CSS "Arkanasas", który jednak po odniesionych uszkodzeniach cierpiał na ciągłe problemy z napędem i nie nadpłynął na czas. Atak wojsk lądowych Południa na Baton Rouge, pozbawionych wsparcia artylerii okrętowej, został odparty, do czego przyczyniły się kanonierki Unii "Cayuga", "Kineo" i "Katahdin" oraz "General Sumter". 6 sierpnia CSS "Arkansas" starł się ponownie z USS "Esex", lecz po doznanej podczas starcia awarii maszyny parowej, został porzucony i samozatopiony przez załogę. Mimo niepowodzenia w opanowaniu Baton Rouge, konfederaci osiągnęli swój cel, fortyfikując w zamian położony niedaleko od Baton Rouge w górę rzeki Port Hudson. W ten sposób opuszczony przez siły Unii spory fragment Missisipi, z ujściem dużego prawego dopływu Red River, ponownie dostał się pod kontrolę Konfederacji. Umożliwiło to Konfederacji komunikację ze stanami zachodnimi poprzez Red River. Drugi etap kampaniiWalki pod Baton Rouge uważa się za zakończenie pierwszego etapu walk na Missisipi. Po lekkomyślnym opuszczeniu dużej części Missisipi, stany północne ponownie postanowiły zaatakować Vicksburg. 1 października 1862 Flotyllę Zachodnią zabrano z gestii Armii i podporządkowano marynarce wojennej, przekształcając ją w Eskadrę Missisipi. Dowódcą jej został, mianowany kontradmirałem, David Porter. Eskadra składała się z teraz z ponad 60 jednostek - dotychczasowych 9 pancernych kanonierek, 6 nowo zbudowanych jednostek tej klasy oraz licznych nowych lekko opancerzonych kanonierek (tzw. tinclad... Zimowa kampaniaVicksburg miał być zdobyty przez uderzenie armii gen. Shermana... 9 stycznia 1863 siły Eskadry Missisipi oraz wojsko transportowane statkami zaatakowały Fort Hindman (Arkansas Post), leżący nad rzeką Arkansas (dopływie Missisipi). Okręty wniosły znaczący udział w zwycięstwie, bombardując fort, dysponujący jedynie 11 działami. Siły Unii pod dowództwem gen. Johna McClerlanda miały zdecydowaną przewagę i operacja zakończyła się 11 stycznia zdobyciem i zniszczeniem fortu i miasta. Przez kolejne dni, siły Unii niszczyły składy i urządzenia konfederatów nad niebronioną rzeką. W celu utrudnienia dostaw dla konfederatów dostarczanych przez Red River, na początku lutego Porter wysłał taranowiec "Queen of the West" na południe w celu minięcia Vicksburga i dopłynięcia do ujścia Red River. Lekko opancerzony drewnem i bawełną cottonclad "Queen of the West" zdołał 2 lutego przejść pod działami miasta, taranując przy tym i poważnie uszkadzając stojącą tam kanonierkę konfederatów CSS "City of Vicksburg". Po minięciu miasta, w ciągu następnych dni, łupem "Queen of the West" padło wiele jednostek transportowych Południa. W końcu, 14 lutego, po wejściu na mieliznę, okręt został zdobyty przez konfederatów. Nowa kanonierka pancerna USS "Indianola" wysłana 13 lutego jego śladem, została 24 lutego zatopiona na płyciźnie przez CSS "Queen of the West" i drugi taranowiec konfederatów CSS "Webb". W celu niedopuszczenia do wcielenia okrętu pancernego do służby konfederatów, kontradmirał Porter wysłał następnie w dół rzeki barkę ucharakteryzowaną na monitor. Podstęp się udał i konfederaci na wieść o obecności pancernego okrętu wysadzili wciąż unieruchomioną "Indianolę" w powietrze. Próby ominięcia VicksburgaPo niepowodzeniu w zdobyciu Vicksburga, siły Unii podjęły próbę wpłynięcia na rzekę Yazoo "od tyłu", korzystając z nie używanej i zagrodzonej wałami odnogi Yazoo Pass łączącej ją z Missisipi koło miasta Helena (Yazoo Pass Expedition). Po wysadzeniu wałów 3 lutego i oczyszczeniu kanału, zespół pod dowództwem kmdr. ppor. Watsona Smitha, w składzie dwóch pancernych kanonierek ("Chillicothe" i "Baron de Kalb") i kilku lżejszych okrętów oraz kilkunastu transportowców wojska, wpłynął 25 marca 1863 na wody odnogi, a następnie rzek Coldwater i Tallahatchie. Żegluga po wąskich i nieoczyszczonych rzekach była bardzo wolna, a okręty odnosiły uszkodzenia. Często konfederaci tarasowali rzekę pniami drzew. W połowie marca, dalsza żegluga Tallahatchie została zablokowana przez zbudowany naprędce przez konfederatów Fort Pemberton, blisko połączenia z Yazoo koło miasta Greenwood. Wobec nieskutecznych ataków na fort 11, 13 i 16 marca, ekspedycja zawróciła, ostatecznie wycofując się z Yazoo Pass do początku kwietnia. W obliczu niepowodzeń ekspedycji Yazoo Pass, 14 marca flota podjęła alternatywną próbę wpłynięcia na Yazoo poprzez rozlewiska Steele łączące się z Missisipi na północ od Vicksburga. W skład ekspedycji dowodzonej przez samego kadm. Portera weszło 5 kanonierek pancernych (USS "Louisville", "Cincinnati", "Carondelet", "Pittsburg", "Mound City") i kilka transportowców. Żegluga przez rolewiska Steele i Black Bayou, następnie rzeczkę Deer Creek napotykała na jeszcze większe utrudnienia, niż na Yazoo Pass, a nadbrzeżne drzewa uszkadzały statki transportowe. Wkrótce konfederaci zaczęli tarasować rzekę przed i za ekspedycją drzewami i ostrzeliwać okręty ogniem snajperów. W celu uchronienia ekspedycji przed grożącym wpadnięciem w ręce konfederatów, generał Grant musiał wysłać wojska lądowe pod dowództwem gen. maj. Shermana dla wsparcia Portera. Wobec coraz cięższego położenia, Porter postanowił zawrócić, nie mogąc nawet odwrócić okrętów na wąskiej rzece. Płynąc wstecz, ekspedycja również musiała przebijać się przez konfederackie przeszkody. 24 marca ekspedycja powróciła do punktu wyjścia. Jej efektem było jednak zniszczenie lub przejęcie sporej ilości zapasów bawełny i żywności konfederatów. Oprócz prób wpłynięcia na Yazoo przez rozlewiska na lewym brzegu Missisipi, generał Grant zarządził również zakrojone na dużą skalę prace inżynieryjne na prawym brzegu rzeki. Miały one na celu przekopanie kanału łączącego jezioro Lake Providence położone w górze Missisipi przed Vicksburgiem, przez sieć rozlewisk i rzek z jej prawobrzeżnym dopływem Red River. Miało to umożliwić przerzucenie części floty przez Red River, omijając Vicksburg, w celu wsparcia ataków na Fort Hudson. Te uciążliwe prace przerwano jednak w obliczu nowej ofensywy. Ponadto, wojsko przekopało kanał po cięciwie zakola Missisipi naprzeciw Vicksburga, pozwalający na ominięcie miasta. Mimo to, wody rzeki niosące muł i pnie drzew, zniweczyły ten wysiłek. Działania przeciw Vicksburgowi i Port HudsonPo niepowodzeniach ataków na północy, w marcu 1863 do akcji na rzece ponownie weszła od południa eskadra Farraguta. Wcześniej, zajmował się on blokadą Zatoki Meksykańskiej. 14 marca w nocy jego eskadra, w składzie trzech dużych slupów ("Hartford", "Richmond" i "Monongahela"), 4 kanonierek i 4 jednostek moździerzowych, podeszła pod Port Hudson. Ufortyfikowane pozycje konfederatów górowały tam nad rzeką, tworzącą zakręt o silnym nurcie. Obie strony podjęły ostrzał, w wyniku którego zniszczona została bocznokołowa kanonierka "Mississippi", a uszkodzone kilka innych okrętów. Dwa okręty: "Hartford", z Farragutem na pokładzie i kanonierka "Albatross" jednak przerwały się w górę rzeki, na odcinek między Fort Hudson a Vicksburgiem, ponownie paraliżując swobodną żeglugę konfederatów. 25 marca w celu wzmocnienia zespołu Farraguta wysłano z górnego odcinka rzeki na południe dwa taranowce, lecz podczas próby przedarcia się ich koło Vicksburga, "Lancaster" został zatopiony, a "Switzerland" przedarł się uszkodzony. W kwietniu 1863 wojska Unii ponownie podjęły próbę ataku na Vicksburg. Gen. Grant ruszył ze swoją armią na południe, wzdłuż zachodniego brzegu rzeki, mijając Vicksburg znajdujący się na wschodnim brzegu. Jego operacja wsparta była przez 7 pancernych kanonierek, które pomyślnie zdołały minąć umocnienia Vicksburga w nocy z 16 na 17 kwietnia (USS "Benton", "Lafayette", "Louisville", "Pittsburg", "Mound City", "Carondelet" i "Tuscumbia"). Z nimi płynęły taranowiec i 3 transportowce, z których jeden został zatopiony. Operacja ta była kluczowa dla wsparcia sił lądowych Unii. 29 kwietnia kanonierki przez kilka godzin ostrzeliwały umocnienia konfederatów pod Grand Gulf, 40km na południe od Vicksburga, odnosząc przy tym także uszkodzenia. Po tym, Grant przeprawił się przez rzekę na południe od Grand Gulf i ruszył na północ w kierunku Vicksburga, zdobywając po drodze 3 maja Grand Gulf. Jednocześnie, w celu okrążenia miasta i odciągnięcia sił konfederatów od gen. Granta, 29 kwietnia mniejszy zespół floty (z kanonierkami pancernymi "Choctaw" i Baron De Kalb" oraz tincladami i USS "Tyler") wszedł na dolną rzekę Yazoo. Pod Haynes' Bluff, 20 km na północ od Vicksburga, po wsparciu ogniowym flotylli rzecznej, z 10 transportowców wysadzono wojska pod dowództwem gen. Shermana. Na uboczu operacji przeciw Vicksburgowi, 4 maja zespół 3 kanonierek pancernych pod dowództwem samego Portera ("Benton", "Lafayette" i "Pittsburg"), wspartych przez kilka dalszych okrętów i wojsko transportowane statkami z flotylli Farraguta, wpłynął na Red River i wykonał rajd na Fort De Russy, a następnie Alexandrię w Luizjanie... 18 maja 1863 armie gen. Granta i Shermana połączyły się, otaczając Vicksburg od wschodu. Od 19 maja miasto znalazło się pod ciągłym ostrzałem 6 ciężkich moździerzy z łodzi. Część flotylli rzecznej w składzie USS "Baron De Kalb" i "Choctaw" oraz kanonierek tinclad ("Linden", "Romeo", "Petrel" i "Forest Rose") ponownie została wysłana na Yazoo, wspierając oddziały lądowe zajmujące ewakuowane przez konfederatów Haynes' Bluff. Następnie, flotylla ta została wysłana w górę rzeki Yazoo, zajmując przejściowo miasto Yazoo City, w którym konfederaci przed wycofaniem zniszczyli budowane okręty i stocznię. Unioniści niszczyli przy tym urządzenia wojskowe i magazyny wzdłuż rzeki Yazoo oraz jej dopływu Sunflower. 22 maja Grant przystąpił do generalnego szturmu na Vicksburg, wspartego od strony Missisipi przez kanonierki pancerne "Mound City", "Benton", "Tuscumbia" i "Carondelet". Wobec jednak zaciętej obrony, nie udało się zdobyć miasta, również okręty nie zdołały zniszczyć baterii dobrze umiejscowionych na wysokim brzegu rzeki. Uszkodzenia odniosło przy tym kilka okrętów. Siły Unii rozpoczęły wówczas oblężenie, prowadząc ciągły ostrzał artyleryjski miasta. 13 dzial z okrętów zostało ponadto umieszczone na pozycjach lądowych. 27 maja, walcząc z bateriami nadbrzeżnymi, została trafiona i zatopiona kanonierka pancerna USS "Cincinnati" (później została podniesiona). Podczas oblężenia, okręty wystrzeliły ponad 4500 pocisków. Dopiero 4 lipca 1863 Vicksburg skapitulował, nie mając żywności i amunicji. Od 23 maja siły lądowe Unii pod dowództwem gen. Banksa, wspartego flotyllą Farraguta, rozpoczęły również atak na Port Hudson. Artyleria okrętów (slupy "Hartford", "Richmond" i "Monongahela", kanonierka "Genesee" i kanonierka pancerna "Essex") oraz jednostki moździerzowe ostrzeliwały przez kilka dni pozycje obrońców. Szturm 27 maja został jednak odparty. Podobnie odparto szturmy z 11 i 14 czerwca. Dopiero po upadku Vicksburga, 9 lipca 1863 Port Hudson skapitulował. Z chwilą upadku Vicksburga i Port Hudson, cała Missisipi znalazła się w rękach Unii. Konfederacja utraciła ważną arterię komunikacyjną, a co ważniejsze, została odcięta od zaopatrzenia i dostaw broni ze stanów zachodnich. Już 15 lipca dopłynął do Nowego Orleanu pierwszy statek handlowy z St. Louis. Flotylla Missisipi używana była jednakże w dalszym ciągu do patrolowania rzeki oraz zwalczania prób dostarczania zaopatrzenia konfederatom. 13 lipca część flotylli ponownie została wysłana na Yazoo i zdobyła miasto Yazoo City, przy czym kanonierka pancerna "Baron de Kalb" zatonęła na minie. Operacja ta przyniosła kres żegludze konfederackiej na Yazoo i jej dopływie Sunflower. Większość konfederackich statków została zniszczona w celu uchronienia przed zagarnięciem, nieliczne jednostki schroniły się w górze dopływów Tallahatchie i Yalobusha. W kwietniu 1864 flotylla rzeczna wzięła udział w kampanii na Red River. Zobacz też: słynne bitwy, bitwy morskie
Kategorie stron: Artykuły na medal | Historia USA... | |||||||
|
Cache: OK - (Cache Hit) | Exec Czas: 0.204 | INTLinks: 105 Contakt: info AT definicja DOT com "CSS General Earl Van Dorn" |